ป่าใหญ่

สิงหาคม 7, 2019 0 By admin

ป่าใหญ่ฃ

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ ป่าใหญ่

เสียงสวบสาบดังทุกครั้งที่ฉันเหยียบย่างลงไป กอไผ่มืดกว่าที่คิด ลำไผ่แต่ละต้นใหญ่กว่าตัวของฉันอีก มันสูงเสียจนมองไม่เห็นยอด แม่อยู่ไหน ฉันสอดส่ายสายตาแต่ก็ไม่เห็นแม้เงา อยากจะส่งเสียงเรียกแต่ก็กลัวผีไผ่นีจะได้ยินแล้วมาลากเอาตัวไป ฉันกลัวมากขึ้น ๆ เกือบจะร้องไห้อยู่แล้ว แต่พลันหางตาเหลือบไปเห็นอะไรแวบ ๆ รูปร่างสามเหลี่ยม ไม่เล็กไม่ใหญ่ แทงขึ้นมาจากดินสูงประมาณหนึ่งศอกของฉัน หน่อไม้นี่นา ฉันร้องในใจ อย่างลิงโลด ก่อนเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ หน่อไม้อ่อนกำลังแกงแซ่บ ฉันเผลอกลืนน้ำลาย ด้วยว่าแกงหน่อไม้ไม่ได้มีให้กินบ่อย ๆ หน่อไม้จะเกิดเฉพาะตอนหน้าฝนเท่านั้น ฉันรีบใช้เสียมสับโคนหน่อไม้ทันที นั่น! ลึกเข้าไปในกอ มีหน่อไม้อวบใหญ่กว่าหน่อแรกอีก ฉันมุดเข้าไปโดยไม่สนหนามไผ่ที่ขูดแขนจนเลือดซิบ พอได้หน่อที่สอง หน่อที่สาม สี่ ห้า ก็ตามมา ฉันสับจนกระทั่ง
มีมือหนาหนักจับไหล่ของฉัน ฉันสะดุ้งวาบไปทั้งตัว แล้วเสียงที่คุ้นเคยก็ลอยมากระทบหูฉัน “ หลบมาขุดหน่อไม้อยู่นี่เอง มิน่า แม่ออกไปข้างนอกแล้วไม่เห็น มีแต่ตะกร้าวางไว้ นึกว่าไปไหน ” ฉันยิ้มน้อย ๆ ก่อนเบี่ยงตัวให้แม่เห็นผลงานของฉัน “ ป๊าดดด ขุดเก่งแถะ แม่ขุดได้สามหน่อเอง ” แม่พูดพร้อมกับเดินเข้ามาหอบหน่อไม้ใส่ตะกร้า ฉันจึงเข้าไปช่วย “ ดีแล้ว ๆ ได้หน่อไม้หลายจั่งซี่ สิได้แกงให้กินแซ่บ ๆ แกงแล้วเอาไปปันพี่น้อง เหลือค่อยตักใส่ถุงเอาไปขายที่ตลาด ดีบ่ ” ตอนท้ายแม่หันมาถามความเห็นฉัน ฉันพยักหน้าอือออไปตามเรื่อง ก่อนจะรวบรวมความกล้าถามทวงสิ่งสำคัญกับแม่
“ ไสว่าสิเล่านิทาน ” แม่หันมามองหน้าฉันเต็มตาก่อนลุกขึ้นยืนแล้วจูงมือฉันเดินออกจากป่าไผ่ยักษ์ด้วยกัน แดดสายยังไม่ร้อนมากนัก แม่จึงเดินเอื่อย ๆ พร้อมกับเริ่มต้นเล่านิทานให้ฟัง
“ เรื่องกะมีอยู่ว่า มีเจ้าหญิงกับทหารของนางออกไปเดินเล่นเก็บหน่อไม้ในป่าไผ่ยักษ์ แต่บังเอิญว่าเจ้าหญิงหายตัวไป ทหารจึงออกตามหาโดยมีอาวุธคู่กายคือเสียม ทหารคนนี้แม้จะตัวเล็กแต่ใจเด็ดนัก ” แม่ลูบแขนฉันเบา ๆ ตรงที่มีแผลหนามไผ่บาด “ ถูกหนามไผ่บาดเป็นทางยาวแต่ก็ไม่ย่อท้อ ตามหาเจ้าหญิงจนเจอ ผลจากความจงรักภักดีและความกล้าหาญ ป่าไผ่ยักษ์จึงตอบแทนทหารด้วยการให้หน่อไม้กินฟรีหนึ่งหม้อเต็ม ๆ ” แม่หยุดนิดหนึ่งก่อนพูดต่อ “ นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ขอแค่มีความกล้าหาญกะสิได้หน่อไม้แกงกินแซ่บ ๆ ” “ บ่เห็นสิสนุกเลย ” ฉันตัดพ้อ เพราะนิทานของแม่เหมือนเพิ่งเกิดขึ้นสด ๆ ร้อน ๆ เมื่อนาทีที่แล้วนี้เอง “ นิทานของแม่มันกะคือชีวิตจริงนั่นแหละ ถึงบ่มีเวทมนตร์คาถา แต่กะมีสองมือสองเท้าไว้คอยดิ้นรน บ่มีแม่มดหมาป่า แต่กะมีพายุมีหน้าแล้งที่โหดร้ายคือ ๆ กัน บ่มีบักแอ๊ปเปิลน้ำผึ้ง มีแต่หน่อไม้ในป่า แต่เฮาก็มีความสุขได้ หรือบ่แม่น? ” “ แม่น ” ฉันตอบพร้อมกับรอยยิ้มที่ฉีกกว้างกว่าเดิม “ ถึงโลกนี้บ่มีนิทาน ข้อยกะอยู่ได้ เพราะข้อยมีหน่อไม้ในป่ายักษ์”